هیچ روش ساده ای برای دسته بندی خشک کن ها وجود دارند. بعضی از آنها به صورت پیوسته
و بعضی به صورت ناپیوسته کار می کنند، بعضی از آنها جامدات را هم می زنند و بعضی هم
اساساً هم نمی زنند. برای کاهش دمای خشک کردن می توان از عملیات در خلاء استفاده
کرد. بعضی خشک کن ها تقریباً هر ماده ای را فراوری می کنند، در حالی که بعضی دیگر
فقط خوراک های خاصی را می پذیرند. تقسیم بندی های اصلی به صورت زیر است:
(1) خشک
کن هایی که در آنها جامد مستقیماً در معرض گاز داغ (معمولاً هوا) قرار می گیرد، (2)
خشک کن هایی که در آنها گرما از یک محیط خارجی مانند بخار آب در حال چگالش به جامد
منتقل می شود، و این اتقال معمولاً از یک سطح فلزی که جامد با آن در تماس است روی
می دهد و (3) خشک کن هایی که با انرژی الکتریکی، تشعشعی، یا با انرژی میکروویوی گرم
می شوند.
به طور کلی ، خشک کردن جامد یعنی
حذف مقدار نسبتاً کمی آب یا مایع دیگر از آن ماده جامد برای کاهش دادن محتوی مایع
باقی مانده تا یک مقدار پایین قابل قبول، خشک کردن معمولاً مرحله نهایی مجموعه ای
از عملیات است، و محصول خشک کن اغلب برای بسته نهایی آماده است. آب یا سایر مایعات
را می توان به طور مکانیکی با فشار یا نیروی سانتریفیوژ، یا به طور گرمایی با تبخیر
از جامدات حذف کرد. حذف مایع به طور مکانیکی معمولاً ارزان تر از روش گرمایی است و
لذا بهتر است محتوی مایع ماده، قبل از ورود به خشک کن گرم، تا حد امکان کاهش داده
شود. جامداتی که خشک می شوند به صورت های مختلفی هستند : پولکی، دانه ای، بلوری،
پودری، تیغه ای، یا ورقه ای پیوسته و خواص گوناگونی دارند.
از میان بسیاری از انواع خشک کن های
تجاری موجود، فقط تعداد اندکی از انواع مهم آنها را بررسی می کنیم. در گروه اول،
خشک کن هایی قرار دارند که جامدات صلب یا دانه ای و خمیرهای نیمه جامد را فراوری می
کنند، گروه دوم شامل خشک کن هایی هستند که می توانند خوراک های دوغابی یا مایع را
بپذیرند.
ادامه مطلب در:
http://petronet.ir/index.php?module=content&func=viewpage&pageid=396